نخست مىگويد : « منزه است آن خداوندى كه بنده اش را در يك شب از مسجد الحرام به مسجد اقصى برد » ( * ( سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى بِعَبْدِه لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى ) * ) . اين سير شبانه خارق العاده : « به خاطر آن بود كه بخشى از آيات عظمت خود را به او نشان دهيم » ( * ( لِنُرِيَه مِنْ آياتِنا ) * ) . و در پايان اضافه مىكند « خداوند شنوا و بينا است » ( * ( إِنَّه هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ) * ) . اشاره به اينكه اگر خداوند پيامبرش را براى اين افتخار برگزيد بىدليل نبود ، زيرا او گفتار و كردارى آن چنان پاك و شايسته داشت كه اين لباس بر قامتش كاملا زيبا بود ، خداوند گفتار پيامبرش را شنيده و كردار او را ديده و لياقتش را براى اين مقام پذيرفته بود . بعضى از مفسران اين احتمال را نيز در جمله فوق داده‌اند كه منظور از آن تهديد منكران اين اعجاز است كه خداوند سخنانشان را مىشنود و اعمالشان را مىبيند و از توطئه آنها آگاه است . اين آيه در عين فشردگى بيشتر مشخصات اين سفر شبانه اعجاز آميز را بيان مىكند : 1 - جمله « اسرى » نشان مىدهد كه اين سفر ، شب هنگام واقع شد ، زيرا « اسراء » در لغت عرب به معنى سفر شبانه است ، در حالى كه كلمه « سير » به مسافرت در روز گفته مىشود . 2 - كلمه « ليلا » در عين اينكه تاكيدى است براى آنچه از جمله « اسراء » فهميده مىشود ، اين حقيقت را نيز بيان مىكند كه اين سفر ، بطور كامل در يك شب واقع شد ، و مهم نيز همين است كه فاصله ميان مسجد الحرام و بيت المقدس كه بيش از يكصد فرسخ است و در شرائط آن زمان مىبايست روزها يا هفته‌ها به طول